-
1 Beatus
-
2 Fortunatae Insulae
fortūno, āvi, ātum, 1 (archaic form of the perf. subj. fortunassint, Afran. ap. Non. 109, 18), v. a. [fortuna, II. A. 1.], to make prosperous or fortunate, to make happy, to prosper, bless: prosperare, omnibus bonis augere, Non. l. l. (class.; most freq. in the P. a.); constr. usually (alicui) aliquid: St. Di fortunabunt vostra consilia! Ph. Ita volo, Plaut. Trin. 2, 4, 175:A.tibi patrimonium dei fortunent,
Cic. Fam. 2, 2:eumque honorem tibi deos fortunare volo,
id. ib. 15, 7; Liv. 34, 4 fin.:quod faxitis, deos velim fortunare,
id. 6, 41, 12: quamcumque deus tibi fortunaverit horam, whatever happy hour Providence has allotted you, Hor. Ep. 1, 11, 22.— Absol.: deos ego omnes, ut fortunassint, precor, Afran. ap. Non. 1. 1.—Hence, fortūnātus, a, um, P. a., prospered, prosperous, lucky, happy, fortunate (syn.: beatus, felix).In gen.:(β).salvus atque fortunatus semper sies,
Plaut. Aul. 2, 2, 5:et miser sum et fortunatus,
id. Capt. 5, 3, 16:qui me in terra aeque Fortunatus erit, si illa ad me bitet?
id. Curc. 1, 2, 52:quam est hic fortunatus putandus, cui, etc.,
Cic. Rep. 1, 17:nec quicquam insipiente fortunato intolerabilius fieri potest,
id. Lael. 15, 54:laudat senem et fortunatum esse dicit,
id. Tusc. 3, 24, 57:mihi vero Cn. et P. Scipiones comitatu nobilium juvenum fortunati videbantur,
id. de Sen. 9, 29:o hominem fortunatum!
id. Quint. 25, 80:fortunate senex!
Verg. E. 1, 47:fortunatus et ille deos qui novit agrestes,
id. G. 2, 493:c fortunatam rem publicam!
Cic. Cat. 2, 4, 7; cf.: o fortunatam natam me consule Romam, id. poët Fragm. ap. Quint. 9, 4, 41; 11, 1, 24; cf. also Juv. 10, 122:fortunatus illius exitus,
Cic. Brut. 96, 329:vita,
Hor. Ep. 1, 11, 14:ut nobis haec habitatio Bona, fausta, felix fortunataque eveniat,
Plaut. Trin. 1, 2, 3 (v. felix).— Comp.:ecquis me hodie vivit fortunatior?
Ter. Eun. 5, 8, 1:Carneades dicere solitus est, nusquam se fortunatiorem quam Praeneste vidisse Fortunam,
Cic. Div. 2, 41 fin.; Hor. A. P. 295.— Sup.:Archelaüs, qui tum fortunatissimus haberetur,
Cic. Tusc. 5, 12, 34:fortunatissimo proelio decertare,
Vell. 2, 12, 5.—Poet., with gen.:B.fortunatus laborum,
happy in his sufferings, Verg. A. 11, 416:fortunate animi!
Stat. Th. 1, 638. —In partic.1.(Acc. to fortuna, II. B. 2.) In good circumstances, well off, wealthy, rich:2.gratia fortunati et potentis,
Cic. Off. 2, 20, 69:apud Scopam, fortunatum hominem et nobilem,
id. de Or. 2, 86, 352:quid vos hanc miseram ac tenuem sectamini praedam, quibus licet jam esse fortunatissimis?
Caes. B. G. 6, 35, 8.—Fortūnātae Insŭlae, Gr. tôn Makarôn niêsoi, the fabulous isles of the Western Ocean, the abodes of the blessed; acc. to some, the Canary Isles, Plin. 4, 22, 36, § 119; 6, 32, 37, § 202;also called Fortunatorum insulae,
Plaut. Trin. 2, 4, 148;and transf.: amoena virecta fortunatorum nemorum,
Verg. A. 6, 639.— Adv.: fortūnāte, fortunately, prosperously:nunc bene vivo et fortunate atque ut volo,
Plaut. Mil. 3, 1, 112:facile et fortunate evenit,
id. Ep. 2, 2, 61:feliciter, absolute, fortunate vivere,
Cic. Fin. 3, 7, 26:scite aut fortunate gestum,
Liv. 10, 18, 5. -
3 fortuno
fortūno, āvi, ātum, 1 (archaic form of the perf. subj. fortunassint, Afran. ap. Non. 109, 18), v. a. [fortuna, II. A. 1.], to make prosperous or fortunate, to make happy, to prosper, bless: prosperare, omnibus bonis augere, Non. l. l. (class.; most freq. in the P. a.); constr. usually (alicui) aliquid: St. Di fortunabunt vostra consilia! Ph. Ita volo, Plaut. Trin. 2, 4, 175:A.tibi patrimonium dei fortunent,
Cic. Fam. 2, 2:eumque honorem tibi deos fortunare volo,
id. ib. 15, 7; Liv. 34, 4 fin.:quod faxitis, deos velim fortunare,
id. 6, 41, 12: quamcumque deus tibi fortunaverit horam, whatever happy hour Providence has allotted you, Hor. Ep. 1, 11, 22.— Absol.: deos ego omnes, ut fortunassint, precor, Afran. ap. Non. 1. 1.—Hence, fortūnātus, a, um, P. a., prospered, prosperous, lucky, happy, fortunate (syn.: beatus, felix).In gen.:(β).salvus atque fortunatus semper sies,
Plaut. Aul. 2, 2, 5:et miser sum et fortunatus,
id. Capt. 5, 3, 16:qui me in terra aeque Fortunatus erit, si illa ad me bitet?
id. Curc. 1, 2, 52:quam est hic fortunatus putandus, cui, etc.,
Cic. Rep. 1, 17:nec quicquam insipiente fortunato intolerabilius fieri potest,
id. Lael. 15, 54:laudat senem et fortunatum esse dicit,
id. Tusc. 3, 24, 57:mihi vero Cn. et P. Scipiones comitatu nobilium juvenum fortunati videbantur,
id. de Sen. 9, 29:o hominem fortunatum!
id. Quint. 25, 80:fortunate senex!
Verg. E. 1, 47:fortunatus et ille deos qui novit agrestes,
id. G. 2, 493:c fortunatam rem publicam!
Cic. Cat. 2, 4, 7; cf.: o fortunatam natam me consule Romam, id. poët Fragm. ap. Quint. 9, 4, 41; 11, 1, 24; cf. also Juv. 10, 122:fortunatus illius exitus,
Cic. Brut. 96, 329:vita,
Hor. Ep. 1, 11, 14:ut nobis haec habitatio Bona, fausta, felix fortunataque eveniat,
Plaut. Trin. 1, 2, 3 (v. felix).— Comp.:ecquis me hodie vivit fortunatior?
Ter. Eun. 5, 8, 1:Carneades dicere solitus est, nusquam se fortunatiorem quam Praeneste vidisse Fortunam,
Cic. Div. 2, 41 fin.; Hor. A. P. 295.— Sup.:Archelaüs, qui tum fortunatissimus haberetur,
Cic. Tusc. 5, 12, 34:fortunatissimo proelio decertare,
Vell. 2, 12, 5.—Poet., with gen.:B.fortunatus laborum,
happy in his sufferings, Verg. A. 11, 416:fortunate animi!
Stat. Th. 1, 638. —In partic.1.(Acc. to fortuna, II. B. 2.) In good circumstances, well off, wealthy, rich:2.gratia fortunati et potentis,
Cic. Off. 2, 20, 69:apud Scopam, fortunatum hominem et nobilem,
id. de Or. 2, 86, 352:quid vos hanc miseram ac tenuem sectamini praedam, quibus licet jam esse fortunatissimis?
Caes. B. G. 6, 35, 8.—Fortūnātae Insŭlae, Gr. tôn Makarôn niêsoi, the fabulous isles of the Western Ocean, the abodes of the blessed; acc. to some, the Canary Isles, Plin. 4, 22, 36, § 119; 6, 32, 37, § 202;also called Fortunatorum insulae,
Plaut. Trin. 2, 4, 148;and transf.: amoena virecta fortunatorum nemorum,
Verg. A. 6, 639.— Adv.: fortūnāte, fortunately, prosperously:nunc bene vivo et fortunate atque ut volo,
Plaut. Mil. 3, 1, 112:facile et fortunate evenit,
id. Ep. 2, 2, 61:feliciter, absolute, fortunate vivere,
Cic. Fin. 3, 7, 26:scite aut fortunate gestum,
Liv. 10, 18, 5. -
4 paradisus
părădīsus, i, m., = paradeisos, a park.I.Lit.: vivaria quae nunc vulgus, quos paradeisous Graeci appellant, Gell. 2, 20, 4:II.in paradiso, hoc est in viridario,
Aug. Serm. 343, n. 1; Vulg. Gen. 2, 8: malorum. an orchard, id. Cant. 4, 13.—Transf. [p. 1301]A.Paradise, the dwelling-place of the first human beings, the Garden of Eden, Hier. Ep. 52, n. 5:B.plantatus paradisus in Eden,
id. ib. 69, n. 6.—Paradise, the abode of the blessed, Tert. Apol. 47; id. Carm. Judic. Dom. 195: Vulg. Ecclus. 44, 16; id. Luc. 23, 43.—III.A town of Cœlesyria, Plin. 5, 23, 19, § 82.—IV.A river in Cilicia, Plin. 5, 27, 22, § 93. -
5 pii
pĭus (written PIIVS, Inscr. Viscont. Monum. Degli Scip. tab. 6, n. 1; cf. Cic. Quint. 1, 4, 11), a, um (voc. pie:II.o crucifer bone, lucisator Omnipotens pie,
Prud. Cath. 3, 1.— Comp. only magis pius; cf. Charis. pp. 88 and 130 P.— Sup.:piissimus, used by Antonius, and condemned by Cicero, as: verbum omnino nullum in linguā Latinā,
Cic. Phil. 13, 19, 43; but freq. in the post-Aug. per., e. g. Sen. Contr. 4, 27 med.; id. Consol. ad Polyb. 26 med.; Tac. Agr. 43; Curt. 9, 6, 17; Flor. 4, 7, 15; Inscr. Orell. 418 et saep. From rare form PIENS, found in inscriptions, Murat. 1624, 4; Mus. Ver. 129, 3 Maff., is derived another form of the sup., PIENTISSIMVS, Inscr. Orell. 200; 203; 3592), adj. [etym. dub.; often referred to tiô, timaô], that acts according to duty, dutiful; esp. that performs what is due to the gods and religion in general, to parrents, kindred, teachers, country; pious, devout, conscientious, affectionate, tender, kind, good, grateful, respectful, loyal, patriotic, etc. (of persons and things):si quis pius est,
Plaut. Rud. prol. 26:uxor pia et pudica,
id. Am. 5, 1, 33: Capus... pium ex se Anchisen generat, Enn. ap. Philarg. ad Verg. G. 3, 35 (Ann. v. 31 Vahl.):(deos) piorum et impiorum habere rationem,
Cic. Leg. 2, 7, 15; id. Rep. 6, 15, 15:di meliora piis,
Verg. G. 3, 513:poëta,
Cat. 16, 5: pii vates. Verg. A. 6, 662; cf.:pio vatis ab ore,
Ov. F. 3, 326.—So as subst. freq. pĭi, of the departed, the blessed:piorum sedes,
Cic. Phil. 14, 12:arva piorum,
Ov. M. 11, 62: cf. Bentley on Hor. C. 3, 4, 6.—Of things having reference to religion:far,
Hor. C. 3, 23, 20:tura,
Ov. H. 7, 24; 21, 7:luci,
sacred, holy, Hor. C. 3, 4, 6:pia et aeterna pax,
a conscientiously kept and eternal peace, Cic. Balb. 16, 35:Poeni homines immolare pium esse duxerunt,
id. Rep. 3, 9; cf. Ov. Tr. 1, 2, 96:ore pio,
id. M. 7, 172; so,quosque pium est adhibere deos,
id. F. 4, 829.— As subst.: pĭum, i, n.:stabit pro signis jusque piumque tuis,
justice and equity, Ov. A. A. 1, 200; id. H. 8, 4.—Of respectful, affectionate conduct towards parents, etc.:pius in parentes,
Cic. Off. 3, 23, 90:pius Aeneas, on account of his filial love for Anchises,
Verg. A. 1, 220; 305; 378; 4, 393; 5, 26 et saep.; cf.:seniorque parens, pia sarcina nati,
Ov. H. 7, 107; id. M. 7, 482:pius dolor,
Cic. Sest. 2: impietate pia est, she is affectionate (towards her brothers) through want of affection (for her son), her sisterly triumphed over her maternal love, Ov. M. 8, 477:quo pius affectu Castora frater amat,
id. Tr. 4, 5, 30:metus,
of a wife for her husband, id. M. 11, 389: bellum, waged for one's country or allies, Liv. 30, 31; 39, 36; Sil. 15, 162.—Transf., in gen.A. B.Benevolent, kind, gentle, gracious (postAug.): clementia patrem tuum in primis Pii nomine ornavit, M. Aurel. ap. Vulcat. Gallic. in Avid. Cass. 11:pius enim et clemens es, Dominus Deus,
Vulg. 2 Par. 30, 9; id. Ecclus. 2, 13.— Pĭus, a title of the emperors after M. Antoninus, on coins and inscrr.; v. Eckh. D. N. 7, p. 36; 8, p. 453; Inscr. Orell. 840 sq.— Poet., of a wine-jar: testa, my kindly jar, = benigna, Hor. C. 3, 21, 4.—Hence, adv.: pĭē, piously, religiously, dutifully, affectionately:pie sancteque colere deos,
Cic. N. D. 1, 20, 56; 1, 17, 45; id. Att. 6, 7, 1:memoriam nostri pie inviolateque servabitis,
id. Sen. 22, 81:metuo ne scelerate dicam in te, quod pro Milone dicam pie,
id. Mil. 38, 103:pie lugere,
id. de Or. 2, 40, 167; Ov. H. 15, 153.— Sup.:quod utrumque piissime tulit,
Sen. Cons. ad Polyb. 34, 4. -
6 pium
pĭus (written PIIVS, Inscr. Viscont. Monum. Degli Scip. tab. 6, n. 1; cf. Cic. Quint. 1, 4, 11), a, um (voc. pie:II.o crucifer bone, lucisator Omnipotens pie,
Prud. Cath. 3, 1.— Comp. only magis pius; cf. Charis. pp. 88 and 130 P.— Sup.:piissimus, used by Antonius, and condemned by Cicero, as: verbum omnino nullum in linguā Latinā,
Cic. Phil. 13, 19, 43; but freq. in the post-Aug. per., e. g. Sen. Contr. 4, 27 med.; id. Consol. ad Polyb. 26 med.; Tac. Agr. 43; Curt. 9, 6, 17; Flor. 4, 7, 15; Inscr. Orell. 418 et saep. From rare form PIENS, found in inscriptions, Murat. 1624, 4; Mus. Ver. 129, 3 Maff., is derived another form of the sup., PIENTISSIMVS, Inscr. Orell. 200; 203; 3592), adj. [etym. dub.; often referred to tiô, timaô], that acts according to duty, dutiful; esp. that performs what is due to the gods and religion in general, to parrents, kindred, teachers, country; pious, devout, conscientious, affectionate, tender, kind, good, grateful, respectful, loyal, patriotic, etc. (of persons and things):si quis pius est,
Plaut. Rud. prol. 26:uxor pia et pudica,
id. Am. 5, 1, 33: Capus... pium ex se Anchisen generat, Enn. ap. Philarg. ad Verg. G. 3, 35 (Ann. v. 31 Vahl.):(deos) piorum et impiorum habere rationem,
Cic. Leg. 2, 7, 15; id. Rep. 6, 15, 15:di meliora piis,
Verg. G. 3, 513:poëta,
Cat. 16, 5: pii vates. Verg. A. 6, 662; cf.:pio vatis ab ore,
Ov. F. 3, 326.—So as subst. freq. pĭi, of the departed, the blessed:piorum sedes,
Cic. Phil. 14, 12:arva piorum,
Ov. M. 11, 62: cf. Bentley on Hor. C. 3, 4, 6.—Of things having reference to religion:far,
Hor. C. 3, 23, 20:tura,
Ov. H. 7, 24; 21, 7:luci,
sacred, holy, Hor. C. 3, 4, 6:pia et aeterna pax,
a conscientiously kept and eternal peace, Cic. Balb. 16, 35:Poeni homines immolare pium esse duxerunt,
id. Rep. 3, 9; cf. Ov. Tr. 1, 2, 96:ore pio,
id. M. 7, 172; so,quosque pium est adhibere deos,
id. F. 4, 829.— As subst.: pĭum, i, n.:stabit pro signis jusque piumque tuis,
justice and equity, Ov. A. A. 1, 200; id. H. 8, 4.—Of respectful, affectionate conduct towards parents, etc.:pius in parentes,
Cic. Off. 3, 23, 90:pius Aeneas, on account of his filial love for Anchises,
Verg. A. 1, 220; 305; 378; 4, 393; 5, 26 et saep.; cf.:seniorque parens, pia sarcina nati,
Ov. H. 7, 107; id. M. 7, 482:pius dolor,
Cic. Sest. 2: impietate pia est, she is affectionate (towards her brothers) through want of affection (for her son), her sisterly triumphed over her maternal love, Ov. M. 8, 477:quo pius affectu Castora frater amat,
id. Tr. 4, 5, 30:metus,
of a wife for her husband, id. M. 11, 389: bellum, waged for one's country or allies, Liv. 30, 31; 39, 36; Sil. 15, 162.—Transf., in gen.A. B.Benevolent, kind, gentle, gracious (postAug.): clementia patrem tuum in primis Pii nomine ornavit, M. Aurel. ap. Vulcat. Gallic. in Avid. Cass. 11:pius enim et clemens es, Dominus Deus,
Vulg. 2 Par. 30, 9; id. Ecclus. 2, 13.— Pĭus, a title of the emperors after M. Antoninus, on coins and inscrr.; v. Eckh. D. N. 7, p. 36; 8, p. 453; Inscr. Orell. 840 sq.— Poet., of a wine-jar: testa, my kindly jar, = benigna, Hor. C. 3, 21, 4.—Hence, adv.: pĭē, piously, religiously, dutifully, affectionately:pie sancteque colere deos,
Cic. N. D. 1, 20, 56; 1, 17, 45; id. Att. 6, 7, 1:memoriam nostri pie inviolateque servabitis,
id. Sen. 22, 81:metuo ne scelerate dicam in te, quod pro Milone dicam pie,
id. Mil. 38, 103:pie lugere,
id. de Or. 2, 40, 167; Ov. H. 15, 153.— Sup.:quod utrumque piissime tulit,
Sen. Cons. ad Polyb. 34, 4. -
7 Pius
pĭus (written PIIVS, Inscr. Viscont. Monum. Degli Scip. tab. 6, n. 1; cf. Cic. Quint. 1, 4, 11), a, um (voc. pie:II.o crucifer bone, lucisator Omnipotens pie,
Prud. Cath. 3, 1.— Comp. only magis pius; cf. Charis. pp. 88 and 130 P.— Sup.:piissimus, used by Antonius, and condemned by Cicero, as: verbum omnino nullum in linguā Latinā,
Cic. Phil. 13, 19, 43; but freq. in the post-Aug. per., e. g. Sen. Contr. 4, 27 med.; id. Consol. ad Polyb. 26 med.; Tac. Agr. 43; Curt. 9, 6, 17; Flor. 4, 7, 15; Inscr. Orell. 418 et saep. From rare form PIENS, found in inscriptions, Murat. 1624, 4; Mus. Ver. 129, 3 Maff., is derived another form of the sup., PIENTISSIMVS, Inscr. Orell. 200; 203; 3592), adj. [etym. dub.; often referred to tiô, timaô], that acts according to duty, dutiful; esp. that performs what is due to the gods and religion in general, to parrents, kindred, teachers, country; pious, devout, conscientious, affectionate, tender, kind, good, grateful, respectful, loyal, patriotic, etc. (of persons and things):si quis pius est,
Plaut. Rud. prol. 26:uxor pia et pudica,
id. Am. 5, 1, 33: Capus... pium ex se Anchisen generat, Enn. ap. Philarg. ad Verg. G. 3, 35 (Ann. v. 31 Vahl.):(deos) piorum et impiorum habere rationem,
Cic. Leg. 2, 7, 15; id. Rep. 6, 15, 15:di meliora piis,
Verg. G. 3, 513:poëta,
Cat. 16, 5: pii vates. Verg. A. 6, 662; cf.:pio vatis ab ore,
Ov. F. 3, 326.—So as subst. freq. pĭi, of the departed, the blessed:piorum sedes,
Cic. Phil. 14, 12:arva piorum,
Ov. M. 11, 62: cf. Bentley on Hor. C. 3, 4, 6.—Of things having reference to religion:far,
Hor. C. 3, 23, 20:tura,
Ov. H. 7, 24; 21, 7:luci,
sacred, holy, Hor. C. 3, 4, 6:pia et aeterna pax,
a conscientiously kept and eternal peace, Cic. Balb. 16, 35:Poeni homines immolare pium esse duxerunt,
id. Rep. 3, 9; cf. Ov. Tr. 1, 2, 96:ore pio,
id. M. 7, 172; so,quosque pium est adhibere deos,
id. F. 4, 829.— As subst.: pĭum, i, n.:stabit pro signis jusque piumque tuis,
justice and equity, Ov. A. A. 1, 200; id. H. 8, 4.—Of respectful, affectionate conduct towards parents, etc.:pius in parentes,
Cic. Off. 3, 23, 90:pius Aeneas, on account of his filial love for Anchises,
Verg. A. 1, 220; 305; 378; 4, 393; 5, 26 et saep.; cf.:seniorque parens, pia sarcina nati,
Ov. H. 7, 107; id. M. 7, 482:pius dolor,
Cic. Sest. 2: impietate pia est, she is affectionate (towards her brothers) through want of affection (for her son), her sisterly triumphed over her maternal love, Ov. M. 8, 477:quo pius affectu Castora frater amat,
id. Tr. 4, 5, 30:metus,
of a wife for her husband, id. M. 11, 389: bellum, waged for one's country or allies, Liv. 30, 31; 39, 36; Sil. 15, 162.—Transf., in gen.A. B.Benevolent, kind, gentle, gracious (postAug.): clementia patrem tuum in primis Pii nomine ornavit, M. Aurel. ap. Vulcat. Gallic. in Avid. Cass. 11:pius enim et clemens es, Dominus Deus,
Vulg. 2 Par. 30, 9; id. Ecclus. 2, 13.— Pĭus, a title of the emperors after M. Antoninus, on coins and inscrr.; v. Eckh. D. N. 7, p. 36; 8, p. 453; Inscr. Orell. 840 sq.— Poet., of a wine-jar: testa, my kindly jar, = benigna, Hor. C. 3, 21, 4.—Hence, adv.: pĭē, piously, religiously, dutifully, affectionately:pie sancteque colere deos,
Cic. N. D. 1, 20, 56; 1, 17, 45; id. Att. 6, 7, 1:memoriam nostri pie inviolateque servabitis,
id. Sen. 22, 81:metuo ne scelerate dicam in te, quod pro Milone dicam pie,
id. Mil. 38, 103:pie lugere,
id. de Or. 2, 40, 167; Ov. H. 15, 153.— Sup.:quod utrumque piissime tulit,
Sen. Cons. ad Polyb. 34, 4. -
8 pius
pĭus (written PIIVS, Inscr. Viscont. Monum. Degli Scip. tab. 6, n. 1; cf. Cic. Quint. 1, 4, 11), a, um (voc. pie:II.o crucifer bone, lucisator Omnipotens pie,
Prud. Cath. 3, 1.— Comp. only magis pius; cf. Charis. pp. 88 and 130 P.— Sup.:piissimus, used by Antonius, and condemned by Cicero, as: verbum omnino nullum in linguā Latinā,
Cic. Phil. 13, 19, 43; but freq. in the post-Aug. per., e. g. Sen. Contr. 4, 27 med.; id. Consol. ad Polyb. 26 med.; Tac. Agr. 43; Curt. 9, 6, 17; Flor. 4, 7, 15; Inscr. Orell. 418 et saep. From rare form PIENS, found in inscriptions, Murat. 1624, 4; Mus. Ver. 129, 3 Maff., is derived another form of the sup., PIENTISSIMVS, Inscr. Orell. 200; 203; 3592), adj. [etym. dub.; often referred to tiô, timaô], that acts according to duty, dutiful; esp. that performs what is due to the gods and religion in general, to parrents, kindred, teachers, country; pious, devout, conscientious, affectionate, tender, kind, good, grateful, respectful, loyal, patriotic, etc. (of persons and things):si quis pius est,
Plaut. Rud. prol. 26:uxor pia et pudica,
id. Am. 5, 1, 33: Capus... pium ex se Anchisen generat, Enn. ap. Philarg. ad Verg. G. 3, 35 (Ann. v. 31 Vahl.):(deos) piorum et impiorum habere rationem,
Cic. Leg. 2, 7, 15; id. Rep. 6, 15, 15:di meliora piis,
Verg. G. 3, 513:poëta,
Cat. 16, 5: pii vates. Verg. A. 6, 662; cf.:pio vatis ab ore,
Ov. F. 3, 326.—So as subst. freq. pĭi, of the departed, the blessed:piorum sedes,
Cic. Phil. 14, 12:arva piorum,
Ov. M. 11, 62: cf. Bentley on Hor. C. 3, 4, 6.—Of things having reference to religion:far,
Hor. C. 3, 23, 20:tura,
Ov. H. 7, 24; 21, 7:luci,
sacred, holy, Hor. C. 3, 4, 6:pia et aeterna pax,
a conscientiously kept and eternal peace, Cic. Balb. 16, 35:Poeni homines immolare pium esse duxerunt,
id. Rep. 3, 9; cf. Ov. Tr. 1, 2, 96:ore pio,
id. M. 7, 172; so,quosque pium est adhibere deos,
id. F. 4, 829.— As subst.: pĭum, i, n.:stabit pro signis jusque piumque tuis,
justice and equity, Ov. A. A. 1, 200; id. H. 8, 4.—Of respectful, affectionate conduct towards parents, etc.:pius in parentes,
Cic. Off. 3, 23, 90:pius Aeneas, on account of his filial love for Anchises,
Verg. A. 1, 220; 305; 378; 4, 393; 5, 26 et saep.; cf.:seniorque parens, pia sarcina nati,
Ov. H. 7, 107; id. M. 7, 482:pius dolor,
Cic. Sest. 2: impietate pia est, she is affectionate (towards her brothers) through want of affection (for her son), her sisterly triumphed over her maternal love, Ov. M. 8, 477:quo pius affectu Castora frater amat,
id. Tr. 4, 5, 30:metus,
of a wife for her husband, id. M. 11, 389: bellum, waged for one's country or allies, Liv. 30, 31; 39, 36; Sil. 15, 162.—Transf., in gen.A. B.Benevolent, kind, gentle, gracious (postAug.): clementia patrem tuum in primis Pii nomine ornavit, M. Aurel. ap. Vulcat. Gallic. in Avid. Cass. 11:pius enim et clemens es, Dominus Deus,
Vulg. 2 Par. 30, 9; id. Ecclus. 2, 13.— Pĭus, a title of the emperors after M. Antoninus, on coins and inscrr.; v. Eckh. D. N. 7, p. 36; 8, p. 453; Inscr. Orell. 840 sq.— Poet., of a wine-jar: testa, my kindly jar, = benigna, Hor. C. 3, 21, 4.—Hence, adv.: pĭē, piously, religiously, dutifully, affectionately:pie sancteque colere deos,
Cic. N. D. 1, 20, 56; 1, 17, 45; id. Att. 6, 7, 1:memoriam nostri pie inviolateque servabitis,
id. Sen. 22, 81:metuo ne scelerate dicam in te, quod pro Milone dicam pie,
id. Mil. 38, 103:pie lugere,
id. de Or. 2, 40, 167; Ov. H. 15, 153.— Sup.:quod utrumque piissime tulit,
Sen. Cons. ad Polyb. 34, 4. -
9 paradisus
Paradise, Garden of Eden; abode of the blessed; park, orchard; a town/river -
10 Beata Virgo
• (Maria) -
11 Beati pacifici
-
12 Beati pauperes spiritu
-
13 beati
bĕo, āvi, ātum, 1, v. a. [akin to benus, bonus, and, acc. to Fick, connected with deidô, deinos], to make happy, to bless (as verb. finit. rare, and mostly poet. for fortuno, beatum efficio; not in Cic.).I.In gen., to gladden, rejoice, refresh:II.hoc me beat,
Plaut. Am. 2, 2, 12:foris aliquantillum etiam quod gusto, id beat,
id. Capt. 1, 2, 34:ecquid beo te?
does that gladden thee? Ter. Eun. 2, 2, 47.—Hence, in colloq. lang. beas or beasti, that delights me, I am rejoiced at that, Plaut. As. 2, 2, 66; Ter. And. 1, 1, 79.—Aliquem aliquā re, to make happy, reward with, enrich:A.caelo Musa beat,
Hor. C. 4, 8, 29:seu te... bearis Interiore notā Falerni,
id. ib. 2, 3, 7:ne dominus Munere te parvo beet,
id. Ep. 1, 18, 75:Latium beabit divite linguā,
id. ib. 2, 2, 121.—Hence, bĕātus, a, um, P. a.Happy, prosperous, blessed, fortunate (very freq. in prose and poetry; cf.:2.felix, fortunatus): neque ulla alia huic verbo, cum beatum dicimus, subjecta notio est, nisi, secretis malis omnibus, cumulata bonorum complexio,
Cic. Tusc. 5, 10, 29:hic tyrannus ipse judicavit quam esset beatus,
id. ib. 5, 20, 61:qui beatus est, non intellego, quid requirat, ut sit beatior: si est enim quod desit, ne beatus quidem est,
id. ib. 5, 8, 23:beatus, ni unum hoc desit,
Ter. Phorm. 1, 3, 18; Afran. ap. Non. p. 517, 17:beatus ille, qui procul negotiis, etc.,
Hor. Epod. 2, 1:nihil est ab omni Parte beatum,
id. C. 2, 16, 28:beatissima vita,
Cic. Tusc. 5, 8, 23.—Transf.:3.satisne videtur declarasse Dionysius nihil ei esse beatum, cui, etc.,
a cause of happiness, Cic. Tusc. 5, 21, 62.—Subst.(α).bĕāti, ōrum, m., the happy, fortunate persons:(β).istam oscitantem sapientiam Scaevolarum et ceterorum beatorum concedamus,
Cic. de Or. 2, 33, 144:Phraaten numero beatorum Eximit Virtus,
Hor. C. 2, 2, 18.—bĕātum, i, n. ( = beatitas, beatitudo, q. v.), happiness, blessedness:B.in quā sit ipsum etiam beatum,
Cic. Fin. 5, 28, 84:ex bonis, quae sola honesta sunt, efficiendum est beatum,
id. Tusc. 5, 15, 45.—Esp.1.Of outward prosperity, opulent, wealthy, rich, in good circumstances:b.Dionysius tyrannus fuit opulentissumae et beatissumae civitatis (sc. Syracusarum),
Cic. N.D. 3, 33, 81:res omnes quibus abundant ii, qui beati putantur,
id. ib. 2, 37, 95; Plaut. Curc. 3, 1:ut eorum ornatus... hominis non beatissimi suspicionem prae, beret,
Nep. Ages. 8, 2; Hor. C. 2, 4, 13; 2, 18, 14; 3, 7, 3; 3, 16, 32; 3, 29, 11; id. S. 2-8, 1; id. Epod. 16, 41; Ov. Am. 1, 15, 34.— As subst.: bĕāti, ōrum, m., the rich:noli nobilibus, noli conferre beatis,
Prop. 2, 9, 33.—Poet., of inanimate things, rich, abundant, excellent, splendid, magnificent:2.gazae,
Hor. C. 1, 29, 1:arces,
id. ib. 2, 6, 21:Cyprus,
id. ib. 3, 26, 9:copia,
id. C.S. 59:rus,
id. Ep. 1, 10, 14.—With abl., Hor. Ep. 2, 1, 139:nectar,
Mart. 9, 12, 5; Cat. 68, 14: argentum felix omnique beatius auro, Ov P 2, 8, 5.— Trop.:ubertas,
overflowing, Quint. 10, 1, 109:copia,
id. 10, 1, 61:eventus,
Tac. Dial. 9.—Late Lat., blessed, i. e. deceased, dead:3.quem cum beatum fuisse Sallustius respondisset, intellexit occisum,
Amm. 25, 3, 21:beatae memoriae,
of blessed memory, Hier. Ep. ad Marc. 24; cf.: si nobis, cum ex hac vitā emigraverimus, in beatorum insulis inmortale aevum, ut fabulae ferunt, degere liceret, Cic. ap. Aug. Trin. 14, 9 (Fragm. Hortens. 40 B. and K.).—Beatissimus, in late Lat., a title of the higher clergy, Cod. 1, 4, 13; Auct. Collat. 9, 6; Novell. 123, 3 al. —Hence, adv.: bĕātē, happily, Cat. 14, 10:vivere,
Cic. Ac. 1, 9, 33; id. Div. 2, 1, 2; id. Tusc. 2, 12, 29; id. Fin. 2, 27, 86; id. Par 1, 3, 15.— Comp., Sen. Ep. 92, 24.— Sup., Sen. Cons. Helv. 9, 4. -
14 beo
bĕo, āvi, ātum, 1, v. a. [akin to benus, bonus, and, acc. to Fick, connected with deidô, deinos], to make happy, to bless (as verb. finit. rare, and mostly poet. for fortuno, beatum efficio; not in Cic.).I.In gen., to gladden, rejoice, refresh:II.hoc me beat,
Plaut. Am. 2, 2, 12:foris aliquantillum etiam quod gusto, id beat,
id. Capt. 1, 2, 34:ecquid beo te?
does that gladden thee? Ter. Eun. 2, 2, 47.—Hence, in colloq. lang. beas or beasti, that delights me, I am rejoiced at that, Plaut. As. 2, 2, 66; Ter. And. 1, 1, 79.—Aliquem aliquā re, to make happy, reward with, enrich:A.caelo Musa beat,
Hor. C. 4, 8, 29:seu te... bearis Interiore notā Falerni,
id. ib. 2, 3, 7:ne dominus Munere te parvo beet,
id. Ep. 1, 18, 75:Latium beabit divite linguā,
id. ib. 2, 2, 121.—Hence, bĕātus, a, um, P. a.Happy, prosperous, blessed, fortunate (very freq. in prose and poetry; cf.:2.felix, fortunatus): neque ulla alia huic verbo, cum beatum dicimus, subjecta notio est, nisi, secretis malis omnibus, cumulata bonorum complexio,
Cic. Tusc. 5, 10, 29:hic tyrannus ipse judicavit quam esset beatus,
id. ib. 5, 20, 61:qui beatus est, non intellego, quid requirat, ut sit beatior: si est enim quod desit, ne beatus quidem est,
id. ib. 5, 8, 23:beatus, ni unum hoc desit,
Ter. Phorm. 1, 3, 18; Afran. ap. Non. p. 517, 17:beatus ille, qui procul negotiis, etc.,
Hor. Epod. 2, 1:nihil est ab omni Parte beatum,
id. C. 2, 16, 28:beatissima vita,
Cic. Tusc. 5, 8, 23.—Transf.:3.satisne videtur declarasse Dionysius nihil ei esse beatum, cui, etc.,
a cause of happiness, Cic. Tusc. 5, 21, 62.—Subst.(α).bĕāti, ōrum, m., the happy, fortunate persons:(β).istam oscitantem sapientiam Scaevolarum et ceterorum beatorum concedamus,
Cic. de Or. 2, 33, 144:Phraaten numero beatorum Eximit Virtus,
Hor. C. 2, 2, 18.—bĕātum, i, n. ( = beatitas, beatitudo, q. v.), happiness, blessedness:B.in quā sit ipsum etiam beatum,
Cic. Fin. 5, 28, 84:ex bonis, quae sola honesta sunt, efficiendum est beatum,
id. Tusc. 5, 15, 45.—Esp.1.Of outward prosperity, opulent, wealthy, rich, in good circumstances:b.Dionysius tyrannus fuit opulentissumae et beatissumae civitatis (sc. Syracusarum),
Cic. N.D. 3, 33, 81:res omnes quibus abundant ii, qui beati putantur,
id. ib. 2, 37, 95; Plaut. Curc. 3, 1:ut eorum ornatus... hominis non beatissimi suspicionem prae, beret,
Nep. Ages. 8, 2; Hor. C. 2, 4, 13; 2, 18, 14; 3, 7, 3; 3, 16, 32; 3, 29, 11; id. S. 2-8, 1; id. Epod. 16, 41; Ov. Am. 1, 15, 34.— As subst.: bĕāti, ōrum, m., the rich:noli nobilibus, noli conferre beatis,
Prop. 2, 9, 33.—Poet., of inanimate things, rich, abundant, excellent, splendid, magnificent:2.gazae,
Hor. C. 1, 29, 1:arces,
id. ib. 2, 6, 21:Cyprus,
id. ib. 3, 26, 9:copia,
id. C.S. 59:rus,
id. Ep. 1, 10, 14.—With abl., Hor. Ep. 2, 1, 139:nectar,
Mart. 9, 12, 5; Cat. 68, 14: argentum felix omnique beatius auro, Ov P 2, 8, 5.— Trop.:ubertas,
overflowing, Quint. 10, 1, 109:copia,
id. 10, 1, 61:eventus,
Tac. Dial. 9.—Late Lat., blessed, i. e. deceased, dead:3.quem cum beatum fuisse Sallustius respondisset, intellexit occisum,
Amm. 25, 3, 21:beatae memoriae,
of blessed memory, Hier. Ep. ad Marc. 24; cf.: si nobis, cum ex hac vitā emigraverimus, in beatorum insulis inmortale aevum, ut fabulae ferunt, degere liceret, Cic. ap. Aug. Trin. 14, 9 (Fragm. Hortens. 40 B. and K.).—Beatissimus, in late Lat., a title of the higher clergy, Cod. 1, 4, 13; Auct. Collat. 9, 6; Novell. 123, 3 al. —Hence, adv.: bĕātē, happily, Cat. 14, 10:vivere,
Cic. Ac. 1, 9, 33; id. Div. 2, 1, 2; id. Tusc. 2, 12, 29; id. Fin. 2, 27, 86; id. Par 1, 3, 15.— Comp., Sen. Ep. 92, 24.— Sup., Sen. Cons. Helv. 9, 4. -
15 mactus
1.mactus, a, um, adj. [root mak, in makar, blessed; cf. makros].I.In relig. lang., of the gods, glorified, worshipped, honored, adored (only in the voc. macte, and rarely in the nom.):II.Juppiter te bonas preces precor, uti sies volens propitius mihi liberisque meis, mactus hoc fercto. Jove pater, macte vino inferio esto,
Cato, R. R. 134, 2 and 3; cf. id. ib. 132, 2;for which: mactus hoc vino inferio esto,
Arn. 7, 296:macte hoc porco piaculo immolando esto,
Cato, R. R. 139 fin.:macte hisce suovitaurilibus lactentibus immolandis esto,
id. ib. 141, 3 sq.:macte hac dape esto,
id. ib. 132.—Transf., beyond the relig. sphere, with or without esto, as an exclamation of applause or congratulation: macte, macte virtute (esto), macti virtute este, etc.; and as a standing formula, macte, even with acc. (v. infra), Engl. good luck! hail to thee! etc.; in responses, bravo! well done! that's right! go on! tantumne ab re tua est oti tibi, ut etiam Oratorem legas? Macte virtute! increase in, go on in, Cic. Att. 12, 6, 2; id. Tusc. 1, 17, 40:(β).macte virtute esto sanguinolentis et ex acie redeuntibus dicitur,
Sen. Ep. 66 fin.:macte virtute esto,
Hor. S. 1, 2, 31: macte novā virtute, puer;sic itur ad astra!
Verg. A. 9, 641:macte virtute diligentiāque esto,
Liv. 10, 40: macte virtute simulque his versibus esto, Lucil. ap. Serv. Verg. A. 9, 641:macte animo,
Stat. Th. 7, 280; cf.:macte bonis animi,
id. S. 1, 3, 106:macte toris,
id. ib. 1, 2, 201:macte hac gloriā,
Plin. Pan. 46:macte uterque ingenti in rempublicam merito,
id. ib. 89:macte esto taedis, o Hymenaee, tuis,
Mart. 4, 13, 2.—In plur.:macti virtute milites Romani este,
Liv. 7, 36, 5:macti ingenio este,
Plin. 2, 12, 9, § 54:vos macti virtute estote,
Curt. 4, 1, 18:juberem macte virtute esse, si pro meā patriā ista virtus staret,
Liv. 2, 12, 14.—With acc.:macte fortissimam et meo judicio beatissimam in ipsis malis civitatem!
Flor. 2, 18, 16.—With gen. ( poet.):(γ).macte animi,
Mart. 12, 6, 7; Stat. S. 5, 1, 37; id. Th. 2, 495.—With abl.:macte animo, juvenis,
Stat. Th. 7, 280.—Absol.:2.Macte!
that's right! well done! good! Cic. Att. 15, 29 fin.mactus, a, um, P. a. of maco, q. v., and cf. macto fin. -
16 beatitas
bĕātĭtas, ātis, f. [beatus], the condition of the beatus, happiness, a blessed condition, blessedness, = beata vita, felicitas;a word first used by Cic.: aut ista sive beatitas, sive beatitudo dicenda sunt (utrumque omnino durum, sed usu mollienda nobis verba sunt),
Cic. N. D. 1, 34, 95 (but he seems to have used neither of the two words again):apud Ciceronem beatitas et beatitudo,
Quint. 8, 3, 32; so Macr. Somn. Scip. 1, 9; App. Doct. Plat. 2.— Plur., Aug. Civ. Dei, 21, 17. -
17 immortales
I.Lit.:II.si nullum corpus immortale sit, nullum esse corpus sempiternum: corpus autem immortale nullum esse, etc.,
Cic. N. D. 3, 12, 29:credo deos immortales sparsisse animos in corpora humana, etc.,
id. de Sen. 21, 77: dii;v. deus: animi,
id. ib. 23, 82; id. Leg. 2, 11, 27:natura (opp. mortalis fortuna),
id. Off. 1, 33, 120:pro di inmortales!
Ter. Ad. 3, 4, 1:pro deorum inmortalium!
id. Phorm. 2, 3, 4 al. — Subst. plur.: immortāles, ium, m., the immortals, gods: quod ad immortales attinet, haec;deinceps quod ad mortales,
to the gods, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; Lucr. 5, 165.—Transf.A.Imperishable, eternal, endless:B.memoria et gloria,
Cic. Balb. 17, 40:memoriam alicujus reddere,
id. de Or. 2, 2, 8:fructum cepi vestri in me amoris et judicii,
id. Pis. 14, 31: gratias agere alicui, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 11, 1:opera edere,
Liv. 1, 16, 1:tributa,
Tac. H. 4, 32:illa Sallustii velocitas,
Quint. 10, 1, 102:nemo ignaviā immortalis factus est,
Sall. J. 90, 49:immortalia ne speres, monet annus, etc.,
Hor. C. 4, 7, 7.—Poet., like the gods, blessed, exceedingly happy:immortalis ero, si altera talis erit,
Prop. 2. 14 (3, 6), 10; 2, 15 (3, 7), 39.—Hence, * adv.: immortā-lĭter, infinitely:gaudeo,
Cic. Q. Fr. 3, 1, 3, § 9. -
18 immortalis
I.Lit.:II.si nullum corpus immortale sit, nullum esse corpus sempiternum: corpus autem immortale nullum esse, etc.,
Cic. N. D. 3, 12, 29:credo deos immortales sparsisse animos in corpora humana, etc.,
id. de Sen. 21, 77: dii;v. deus: animi,
id. ib. 23, 82; id. Leg. 2, 11, 27:natura (opp. mortalis fortuna),
id. Off. 1, 33, 120:pro di inmortales!
Ter. Ad. 3, 4, 1:pro deorum inmortalium!
id. Phorm. 2, 3, 4 al. — Subst. plur.: immortāles, ium, m., the immortals, gods: quod ad immortales attinet, haec;deinceps quod ad mortales,
to the gods, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; Lucr. 5, 165.—Transf.A.Imperishable, eternal, endless:B.memoria et gloria,
Cic. Balb. 17, 40:memoriam alicujus reddere,
id. de Or. 2, 2, 8:fructum cepi vestri in me amoris et judicii,
id. Pis. 14, 31: gratias agere alicui, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 11, 1:opera edere,
Liv. 1, 16, 1:tributa,
Tac. H. 4, 32:illa Sallustii velocitas,
Quint. 10, 1, 102:nemo ignaviā immortalis factus est,
Sall. J. 90, 49:immortalia ne speres, monet annus, etc.,
Hor. C. 4, 7, 7.—Poet., like the gods, blessed, exceedingly happy:immortalis ero, si altera talis erit,
Prop. 2. 14 (3, 6), 10; 2, 15 (3, 7), 39.—Hence, * adv.: immortā-lĭter, infinitely:gaudeo,
Cic. Q. Fr. 3, 1, 3, § 9. -
19 inmortalis
I.Lit.:II.si nullum corpus immortale sit, nullum esse corpus sempiternum: corpus autem immortale nullum esse, etc.,
Cic. N. D. 3, 12, 29:credo deos immortales sparsisse animos in corpora humana, etc.,
id. de Sen. 21, 77: dii;v. deus: animi,
id. ib. 23, 82; id. Leg. 2, 11, 27:natura (opp. mortalis fortuna),
id. Off. 1, 33, 120:pro di inmortales!
Ter. Ad. 3, 4, 1:pro deorum inmortalium!
id. Phorm. 2, 3, 4 al. — Subst. plur.: immortāles, ium, m., the immortals, gods: quod ad immortales attinet, haec;deinceps quod ad mortales,
to the gods, Varr. L. L. 5, § 75 Müll.; Lucr. 5, 165.—Transf.A.Imperishable, eternal, endless:B.memoria et gloria,
Cic. Balb. 17, 40:memoriam alicujus reddere,
id. de Or. 2, 2, 8:fructum cepi vestri in me amoris et judicii,
id. Pis. 14, 31: gratias agere alicui, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 11, 1:opera edere,
Liv. 1, 16, 1:tributa,
Tac. H. 4, 32:illa Sallustii velocitas,
Quint. 10, 1, 102:nemo ignaviā immortalis factus est,
Sall. J. 90, 49:immortalia ne speres, monet annus, etc.,
Hor. C. 4, 7, 7.—Poet., like the gods, blessed, exceedingly happy:immortalis ero, si altera talis erit,
Prop. 2. 14 (3, 6), 10; 2, 15 (3, 7), 39.—Hence, * adv.: immortā-lĭter, infinitely:gaudeo,
Cic. Q. Fr. 3, 1, 3, § 9. -
20 pius
pius adj. with (late) sup. piissimus.—Of character, dutiful, pious, devout, conscientious, religious: ingenium Pamphili, T.: homo: di meliora piis, V.: poëta, Ct.: pio vatis ab ore, O.— Plur m. as subst, the departed, blessed: piorum sedes: arva piorum, O.—Of actions, just, holy, right, pious, religious: bellum, L.: homines inmolare pium esse duxerunt, a religious act: Quosque pium est adhibere deos, O.—As subst n.: contra iusque piumque, sacred obligation, O.—Of things, sacred, holy, consecrated: far, H.: pax, under religious sanction: arma, conscientiously taken up, L.—Of natural ties, faithful to kindred, devoted, filial, loving, dutiful: in parentes: Aeneas, the filial, V.: Inpietate pia est, i. e. sacrifices her son to her brother, O.: ‘piissimos’ quaeris, et, quod verbum omnino nullum in linguā Latinā est, etc.: piissima filia, Ta.: piissimi civium, Cu.—Sacred, prompted by natural affection, loving: seniorque parens, pia sarcina nati, O.: dolor, inspired by friendship: piosque pone metūs, i. e. of your husband, O.—Beloved, dear: testa, H.* * *pia -um, -, piissimus -a -um ADJconscientious; upright; faithful; patriotic/dutiful, respectful; rightous; goodd affectionate, tender, devoted, loyal (to family); pious, devout; holy, godly
- 1
- 2
См. также в других словарях:
The Blessed — The Blessed † Catholic Encyclopedia ► The Blessed There are at present two ways in which the Church allows public worship to be paid those who have lived in the fame of sanctity or died as martyrs. Of these some are beatified, others… … Catholic encyclopedia
The Blessed Virgin Mary — The Blessed Virgin Mary † Catholic Encyclopedia ► The Blessed Virgin Mary The Blessed Virgin Mary is the mother of Jesus Christ, the mother of God. In general, the theology and history of Mary the Mother of God follow the… … Catholic encyclopedia
The Blessed Eucharist as a Sacrament — The Blessed Eucharist as a Sacrament † Catholic Encyclopedia ► The Blessed Eucharist as a Sacrament Since Christ is present under the appearances of bread and wine in a sacramental way, the Blessed Eucharist is unquestionably a… … Catholic encyclopedia
The Blessed Trinity — The Blessed Trinity † Catholic Encyclopedia ► The Blessed Trinity This article is divided as follows: I. Dogma of the Trinity; II. Proof of the Doctrine from Scripture; III. Proof of the Doctrine from Tradition;… … Catholic encyclopedia
The Society of the Blessed Sacrament — The Society of the Blessed Sacrament † Catholic Encyclopedia ► The Society of the Blessed Sacrament A congregation of priests founded by Venerable Pierre Julien Eymard in Paris, 1 June, 1856. His aim was to create a society whose… … Catholic encyclopedia
The Blessed Ones — Directed by Ingmar Bergman Produced by Pia Ehrnvall Katinka Faragó Screenplay by Ulla Isaksson Based on De två saliga … Wikipedia
The Annunciation of the Blessed Virgin Mary — The Annunciation † Catholic Encyclopedia ► The Annunciation The fact of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary is related in Luke, i 26 38. The Evangelist tells us that in the sixth month after the conception of St. John the… … Catholic encyclopedia
The Mirror of the Blessed Life of Jesus Christ — is an adaptation/translation of Pseudo Bonaventura s Meditationes Vitae Christi into English by Nicholas Love, OCart, the Carthusian prior of Mount Grace Priory, written ca. 1400. Not merely a translation of one of the most popular Latin works of … Wikipedia
The Blessed Hellride — Album par Black Label Society Sortie 22 avril 2003 Enregistrement 2003 Paramount, Hollywood; Cartee Day Studios, Nashville, Tennessee; Amerayacan Studios, Hollywood … Wikipédia en Français
The Most Holy Name of the Blessed Virgin Mary — is an optional memorial celebrated in the liturgical calendar of the Catholic Church on 12 September. It was first celebrated in Spain in 1513. [http://www.americancatholic.org/Features/SaintOfDay/default.asp?id=1930] It was associated with the… … Wikipedia
The Blessed Damozel — is the most well known poem by Dante Gabriel Rossetti which was first published in 1850 in The Germ. Rossetti subsequently revised the poem twice and republished it in 1856 and 1870.The poem describes the Damozel observing her lover from heaven,… … Wikipedia